In Memoriam

Jolie Coeur en Reeplay de la Terre Aimée

In Memoriam: Het Mechelse herder teefje JolieOns Mechelse Herder teefje Jolie werd als “voorbeeldhond” tijdens de cursussen het boegbeeld van Hondenschool Joy. Zeer punctueel, betrouwbaar en accuraat kweet zij zich altijd van haar taak. Bovendien was zij in het dagelijks leven het liefste en beste maatje van hààr “mens”, haar baasje Myrthe!

Door een noodlottig ongeval is zij, tijdens onze vakantie in het buitenland, op 10 januari 2005 in Spierdijk overleden. Zonder Jolie hadden wij onze hondenschool niet gehad!
In Memoriam: Het Mechelse herder teefje Reeplay
Na de dood van Jolie nam haar zus Reeplay het stokje over. Zij ontwikkelde zich tot net zo'n betrouwbare en sùper “voorbeeldhond” en vond het iedere dag weer fijn en opwindend om naar de hondenschool te gaan en te werken als een echte “working-dog”! Op 16 februari 2010 hebben we Riepje helaas moeten laten inslapen.


Lieve Riepje

Dit schrijf ik als memorial voor en aan Riepje en tevens voor
alle mensen die haar levensverhaal willen leren kennen

Je leven begon ruim negen jaar geleden, op 25-07-2000. Geboren in Frankrijk op het Normandische platteland. In een schuurtje achter in de tuin zag je het levenlicht, of je rook het eigenlijk, want je oogjes waren nog dicht. Je deelde je schuurtje met mama Muze, je zusjes, Jolie Coeur, Ravie en je drie broertjes, Rantanplan, Roublare en Polux. Toen je drie weken oud was hebben wij je voor het eerst gezien. Althans we moeten je gezien hebben, maar beseften dat toen nog niet omdat we naar Jolie kwamen kijken, die onze enige mechelaar zou worden. Toen je 9 weken oud was werden je zusjes weggehaald. Jolie ging met ons mee en Ravie met een bevriend Frans echtpaar. Jij bleef achter, samen met je broers en je moeder. Hoe je leven eruit moet hebben gezien toen je opgroeide kunnen we alleen maar gokken. Wat heb je veel moeten missen, je eerste levensjaar. Opgesloten in een schuurtje, af en toe even op een speelweidje mogen en daarna weer terug je schuurtje in. En eten was er nooit genoeg. Je hebt leren leven en overleven in een roedel. Je hebt leren vechten voor wat je wil. Leren doorzetten tegen alles in. Geleerd om je hoge positie te verdedigen en respect te krijgen voor je toen al enorme karakter.

En toen kwam die ene dag in de zomer van 2001. 13 maanden was je toen. Je werd uit je schuurtje gehaald en naar het terreintje voor het huis gebracht. Daar stonden vijf mensen en een hond die je niet kende. De hond kwam meteen naar je toen, maar je wilde weinig van haar weten. Je kende haar immers niet meer. En die mensen keken de hele tijd met een vertederde blik naar je en probeerden contact met je te zoeken. Wat beangstigend was dat voor je, en je probeerde veiligheid te zoeken bij een van de weinige mensen die je kende, je fokster en vrouwtje Marie. Maar in plaats van dat ze je beschermde hing ze een veel te grote en te zware ketting om je nek en gaf ze de riem aan die vreemde man. Overgens voelde je toen al instinctief aan dat je hem kon vertrouwen en dat je bij baasje veilig zou zijn. En die vreemde enge mensen stopten jou in een volkswagenbus en reden met je weg. Weg van de enige plek in je leven die je kende, de enige plek die veilig en vertrouwd voor je was. Weg van je mama en je broers. Ze namen je mee naar een ander land. Een land vol met mensen, honden, katten en andere dieren. Een land vol met verkeer en andere dingen die je in je korte leventje nog nooit gezien had. Wat voelde je je van god en iedereen verlaten. Niks was meer bekend en alles om je heen boezemde je een enorme angst in. Je ging naar een huis wat vanaf dat moment je nieuwe thuis was. Maar het voelde alles behalve veilig. De eerste avond was je zo moe van alles wat er met je was gebeurd dat je tegen de slaap moest vechten. Slapen wilde je immers nog niet omdat je te bang was. Uiteindelijk verloor je de strijd en zakte je hoofdje langzaam naar de grond tot je met je neus op de grond in slaap viel.

Reeplay met sabbelbal

In de weken die volgden leerde je ons langzaam vertrouwen. Baasje had je vanaf het eerste moment in je hart gesloten, hem vertrouwde je vanaf het eerste moment. Jullie band ging erg diep. De rest van het gezin moest er wat langer voor werken, maar ook dat kwam volledig goed. Na een enorme strijd die je met Jolie uitknokte en waar je uiteraard als winnaar uit de bus kwam, sloot je vriendschap met je zusje. En wat voor een vriendschap. Eén die onvoorwaardelijk was. Jullie groeiden uit tot soulmates voor dit leven en alles wat er nog na dit leven komt. Jullie waren onafscheidelijk. Twee mechelse lichaampjes, één ziel!!!!! Je had je plekje gevonden. Dat huis in Obdam was je nieuwe veilige plekje. Een plekje dat je deelde met de mensen die je al heel snel in je Riepe hartje sloot en waar je onvoorwaardelijk van hield. Het plekje dat je deelde met je terug gevonden zusje. Maar die veilige haven ging voor jou niet verder dan de tuinpoort. Daarbuiten wachtte de grote boze buitenwereld op je. Wat was je toen nog bang hè meissie. Voor alles! Mensen, auto's fietsers, kinderwagens, geluiden enz. Zo bang, dat je volledig dicht sloeg en alleen nog maar in een blinde paniek wilde vluchten. Je was voor niemand benaderbaar. Veel mensen vonden je zelfs een beetje eng, omdat je zo donker keek en zo onvoorspelbaar leek. Wij wisten wel beter he Riep. Je was toen al de liefste en trouwste hond die we ooit ontmoet hadden. Alleen kon de buitenwereld dat op dat moment nog niet zien. Je vond het toen al wel heerlijk om naar het park te gaan of naar het Obdammer meer. Lekker rennen en ravotten met Jolie, achter de bal aan, waar je bloed fanatiek in was, zoals je met alles was. Lekker zwemmen enz. En andere honden leerden jou al snel kennen als een dame waar je respect voor diende te hebben. Je straalde een enorme autoriteit uit. Het heeft nog wel dik een jaar geduurd voordat we voor het eerst merkten dat je op straat iets minder bang werd. En met ieder jaar dat je langer bij ons was ontpopte je je meer als een blije vrolijke hond die 100% van het leven leerde genieten. En je hebt je leven ook altijd met 200% geleefd. Je haalde alle schade van je eerste levensjaar dubbel en dwars in. Het kostte ons allemaal en jou ook, letterlijk bloed zweet en tranen om je op de rit te krijgen, maar het was het volledig waard. Het leven was mooi en lachte je toe!!

Toen jullie twee jaar waren, kwam jullie andere zusje, Ravie, naar Nederland. Dat was in het begin niet zo'n succes en je wist niet helemaal zeker of je haar wel hebben kon. Maar na een flinke knokpartij was het helemaal duidelijk. Je was de onbetwiste Leidster van je kleine roedeltje. Reeplay, Jolie, Ravie. Zo lagen de verhoudingen en die zijn nooit meer veranderd.

Reeplay met hoge sprong

Toen je vier jaar oud was kreeg je een enorme klap te verwerken. Je soulmate Jolie verongelukte. Nou moest je van de ene op de andere dag verder zonder je beste vriendinnetje, je steun en toeverlaat. Je hebt maanden lang gerouwd. Je wilde niet meer naar het meertje toe, en vanaf dat moment heb je eigenlijk ook nooit meer echt met andere honden gespeeld. Er veranderde iets wezenlijks in je. Je werd de hond die je de laatste vijf jaar van je leven bent geweest. Je werd serieuzer, oneindig wijs, minder onstuimig, mild, heel volwassen en geduldiger met de mensen en honden om je heen. Het jeugdige onbezonnen Riepje was verdwenen. Je stelde steeds meer prijs op beleefdheid, respect en manieren. Etiquette werd belangrijk voor je. Je behandelde mensen en honden met respect en je verwachtte dan ook respect in return. Het leven had je een harde les geleerd.

Statige Reeplay En je leven had een nieuwe invulling gekregen. Je kreeg een taak waar je je 100% voor leerde inzetten. Een taak die je levenswerk zou worden. Het was een taak die oneindig belangrijk voor je zou worden, en waar je een groot deel van je eigenwaarde aan ontleende. Je nam het stokje als voorbeeld hond op de hondenschool van Jolie over. Onze start was moeilijk. Je moest nog zoveel leren. En je ene vrouwtje Myrthe ook. Zij moest leren om met jou te werken en Jolie los te laten. Maar je hebt haar geweldig opgevangen. Je had een engelengeduld met haar en uiteindelijk dankzij jou inspanningen werden jullie het hondenschool team wat jullie moesten worden.

De maanden verstreken, en je leerde om zonder Jolie verder te gaan. Langzaam keerde je zelfvertrouwen terug en durfde je het leven aan zonder je zusje. Je werd steeds stabieler en andere mensen konden je steeds beter benaderen en aanraken. Eindelijk begon je de buitenwereld te laten zien wat wij allang wisten... wat een geweldig mooie hond je was en bent. Je vond een nieuwe balans met je zusje Ravie. Jullie zijn nooit zo close geweest als je met Sjol was, en echt vriendinnen leken jullie ook niet te zijn. Maar toch raakten jullie aan elkaar verknocht en leken jullie elkaar te missen, als de ander er niet was.

Reeplay in de klas van Joy

Je genoot van je werk op de hondenschool. Je groeide enorm en straalde ook heel veel zelfvertrouwen uit. Iedere dag weer begon je in de auto te zingen als we de Veenhuizerweg op draaiden. En dat heb je tot een week voor je dood volgehouden. "Riepje.... doe nou niet zo gek", zeiden we dan, en dan gooide je er nog een schepje boven op. Een oorverdovend hondenlied tetterde je dan in ons oor! Je liet ons steeds meer zien dat je meer dan geknipt was voor het werk. Niet alleen leek je ieder verhaal dat bij elke oefening hoorde die de cursistenhondjes moesten leren, uit je hoofd te kennen. Je kon aan mijn stem al horen, en aan mijn lichaam aflezen wanneer je in welke houding klaar moest gaan staan. Iets wat je jezelf aanleerde. Je kende ook voor iedere oefening meerdere manieren waarop andere honden die konden leren. Het grappige was ook dat eigenlijk alle honden die op jouw hondenschool, in jouw leslokaal en op jouw trainingsveld kwamen, respect voor je hadden. Je straalde ook zo een natuurlijk overwicht en autoriteit uit. We konden letterlijk van je op aan. Je stond er altijd op het moment dat je nodig was, en dat heb je tot je laatste snik volgehouden.

Naast de mensen die in jou leven al heel belangrijk waren, de mensen uit je eigen roedeltje, en dan vooral jouw vrouwtje madeleine, die je menselijke soulmate werd, en waar je altijd over waakte, liet je langzaam andere mensen in je enorme hartje toe. Dat ging toen nog niet zo makkelijk. Mensen moesten zich echt nog bewijzen bij jou. Rob, Myrthes vriend kwam in je leven. Hij heeft hard gewerkt om je vertrouwen te winnen. Toen hij ons twee meenam naar een huisje op de veluwe, ging je overstag. Je sloot hem in je hart, en je was de rest van je leven verkikkerd op hem. Lekker spelen, gekke dingen met de bal doen, lekker wandelen. Jullie waren onvermoeibaar samen. Maar het liefst lag je na een lange werkdag, onderuitgezakt, knorrend van genoegen, bij hem op de bank. Op de een of andere manier kon je bij Rob volledig tot rust komen en je helemaal ontspannen, nog meer dan bij mij. Ook leerde je Hanneke kennen, die jouw hulp nodig had om van haar angst voor honden af te komen. Vol toewijding ging je met haar aan da slag. Je leek in iedere sessie precies aan te voelen wat je wel en niet moest doen. Langzaam verloor ze haar angst voor jou en sloten jullie een bijzondere vriendschap die tot de dag van vandaag voortduurt.

Reeplay met Hanneke

Naast je werk op de hondenschool vond je het ook heerlijk om thuis in je huisje in Obdam te zijn, samen met je vrouwtje Madeleine en baasje Milan. Met vrouwtje had je iedere dag weer jullie kleine persoonlijke liefdevolle ritueeltjes. Wat raakten jullie vergroeid met elkaar. Onvoorwaardelijk was je vrouwtjes beste vriendinnetje, maatje en soulmate. Eindeloos hebben jullie gewandeld, gespeeld, geknuffeld, samen geslapen, lief en leed met elkaar gedeeld en elkaar lief gehad.

Er kwamen niet alleen nieuwe mensen in je leven, er kwam ook een nieuwe kleine haarbal bij. Khenan heette hij. Gelukkig ging hij bij Myrthe in Alkmaar wonen en niet in jouw huis. Hij bleek de nieuwe hond in opleiding te zijn. Ooit zou hij dan het stokje van jou op de hondenschool overnemen. Ammenooitniet, moet je volgens mij op dat moment gedacht hebben. Dat is mijn taak. Hij was klein, vervelend, ongemanierd en veel te druk. En hij zou dan van jou moeten leren om voorbeeldhond te worden. Nou iedereen kon de boom in. Niks leren om voorbeeldhond te zijn. Maar je zou hem wel eens even leren om respect voor je te hebben. Toen die kleine wurm het nodig vond om een bommetje boven op je te doen, heb je hem zo een terechte opdonder gegeven, dat het voor eens en voor altijd duidelijk was. Hij heeft tot de allerlaatste uren diep respect voor je gehad. En nog!!!

In die zelfde periode in mei 2009 sloeg voor jou en iedereen om je heen het noodlot toe. Je bleek ongeneeselijk ziek te zijn. Ziekte van Cushing, was de diagnose. 8 jaar was je toen. Die avond in bed bij jouw vrouwtje maakte je met haar een afspraak. Ze deed je een belofte: Als het moment aanbreekt waarop je niet meer verder kan, geef het aan,dan help ik je. Je hebt ons zoveel gegeven en als mens wil je altijd meer en meer, maar, genoeg is genoeg. Een paar weken later konden we met de behandeling beginnen. Je kreeg het medicijn vetoryl, dat de vervelende symptomen van de ziekte onderdrukte. En om de zoveel weken gingen we naar Deventer, waar je acupunctuur van Linda Boggie kreeg. Het leek allemaal te helpen en het ging redelijk goed met je. Je was ook niet van plan om door je ziekte geleefd te worden. Jij hield de touwtjes in poten en ging gewoon door met alles wat belangrijk voor je was. Je was ook hierin een voorbeeld hond. De kracht van je geest was ongekend. Maar vanaf december ging je langzaam achteruit. Je lichaam leek langzaam de strijd te gaan verliezen. Dus knokte je met je geest nog harder terug. In januari stopten we met de vetoryl omdat deze tegen je begon te werken. Je werd er zo moe en suf van. De dosering werd verlaagd en we gaven je opnieuw het medicijn. Het resultaat was dat je niet meer uit je bedje kwam en weer stopten we. Als je het medicijn niet kreeg ging het beter met je, al hoewel je dan wel weer last kreeg van die vervelende symptomen. Je bleek niet met, maar ook niet zonder het medicijn te kunnen. We kregen de allerlaagste dosering mee en besloten je die alleen te geven als de Cushing ondragelijk voor je werd.

Reeplay met Madeleine

Afgelopen zaterdag heb je nog vol trots op de hondenschool gewerkt en liet Khenan zien hoe het wel moest. Je hebt zelfs nog wat behendigheids sprongetjes gedaan. Deze ochtend bleek je afscheid van de hondenschool te zijn. Zaterdag en zondag had je twee goede dagen, waarin je blij en opgewekt was. Maandag ging het mis. Je voelde je echt niet lekker en je leek ook steeds meer pijn te krijgen. Maandag nacht was het dieptepunt. Je gaf aan jouw vrouwtje aan dat je een grens over was. Je kon niet meer verder. De tijd was gekomen om de belofte in te lossen. Dinsdag zijn de mensen die je na stonden gekomen om afscheid van je te nemen. Twee uur voor je dood heb ik je lieve koppie in mijn handen genomen. Ik heb je verteld dat de dokter zou komen en dat hij je dan een prik zou geven waardoor je zou gaan slapen. Daarna zou je nog een prik in je hart krijgen, die ervoor zou zorgen dat je lijfje stopt met leven. En op dat moment kon je eindelijk je lichaam los en achterlaten. Je keek me de hele tijd met een vaste rustige blik aan. Toen ik je vertelde dat je vrij zou zijn en naar het meest prachtige toe zou gaan wat er maar bestaat, keek je me nog steeds rustig aan. Op het moment dat ik je vertelde dat je Jolie weer zou zien, en dat jullie weer samen één zouden zijn (dit keer voor eeuwig) sloot je langzaam je ogen en legde je je hoofdje zachtjes neer. Voor ons tikte de klok de secondes van je leven oorverdovend hard weg. Voor jou tikte de klok de laatste secondes van je pijn, de laatste secondes tussen jou, je vrijheid en je zus rustig en gestaag weg. En om 17.20 dinsdag 16 februari 2010 ben je in het bijzijn van je gezin en je zusje Ravie in geslapen. We hebben je zachtjes in je hondenschool mandje gelegd, samen met je roos van Hanneke, je pluche sabbelbal en een kaart met op de voorkant alle dieren en mensen die belangrijk voor je waren en op de achterkant van ons allemaal een persoonlijke boodschap geschreven.

Met z'n allen hebben we je naar het crematorium gebracht, alle auto's achter elkaar in colonne. Je lag in je eigen auto, achterin op de plek waar je altijd zat. Samen met jouw vrouwtje heb je je laatste autoritje gemaakt. In de aula lag je prachtig en vredig opgebaard. Het leek wel of er een glimlach om je lippen lag. Daar hebben we afscheid van je genomen en je alles nog verteld wat we kwijt moesten.

Diezelfde avond heeft je vrouwtje je halsband gepakt en die aan mij gegeven. Het stokje moest doorgegeven worden. Ik ben naar Khenan gegaan en heb hem jouw halsband laten zien. "Khe... Dit is Riepjes halsband. Ze geeft het stokje aan jou door. Draag hem met trots en eerbied. Het is een eer dat je hem mag dragen". En Khe, die altijd terug deinst als hij een halsband of tuig om moet, stak heel zachtjes, voorzichtig en rustig zijn kopje erdoor.

Reeplay free as a bird

Riepje, het is een ontzettende eer geweest om je te mogen kennen,
een eer om te mogen zeggen dat je onze hond was,
een eer om ons leven met jou te mogen delen.

Het ga je goed, schat!!!!!!!


Bekijk hier nog meer foto's van Riepje